कविता :  ✍🏼 रामकृष्ण राई 

सतहमै शान्तिको आवरण,

हाँसोको झल्को छ छायाँ;

भित्र कतै बल्छ एक आगो,

जहाँ आँधीले लेख्छ माया।

झल्किन्छ उज्यालो अनुहार,

हाँसोको संकेत छ टाँसिएको;

तर पिंजडामा बन्द छु म,

दानवले अधिकार लिएको।

चुप लागुँ भने ऊ चिच्याउँछ,

अन्धकारबाट कराउँछ;

भागूँ भने पछि लाग्छ,

आत्माको गर्भमै बसी रमाउँछ।

न त देखिन्छ, न समातिन्छ,

साससँगै बग्ने चाल हो ऊ;

बिहान–साँझ, रात–दिनभरि,

म भित्रको एक तुफान हो ऊ।

कहिले क्रोधको ज्वालाजस्तै,

कहिले डरको कठोर घाम;

शंका बुनिन्छ जालजस्तै,

हराउँछ आशाको नाम।

सपनाका बगैंचामा सल्काउँछ ऊ,

अनायासै एक आगो;

घामको पिठमा ल्याउँछ शीत,

बगाउँछ उज्यालो भागो।

छायाँ होइन, न प्रतिबिम्ब,

ऊ त लुकेको सत्य हो;

पीडाको खोजमा डुबेको,

अनन्त चोटको वस्तु हो।

जति जित्न खोज्छु म,

त्यति गहिरिन्छ घाउ उसको;

ऊ शत्रु होइन सधैं—

आधा म, आधा छायाँको दु:ख हो।

तर लडिरहेछु म निरन्तर,

पलपल, साँझ र बिहान;

अन्त्य टाढा छ युद्धको,

मुक्तिको बाटो हो काँडेदार बिहान।

शब्दमा बाल्छु म आगो,

यातनालाई कविता बनाउँछु;

एकदिन त्यही स्वर–ज्वालामा,

म मुक्तिको गीत सुनाउँछु।

• Jigyasanepal